Archives : دانشگاه

  • آرام بگیریم!(بخش ۴ از ۴)

    • ۷- زمانی را فقط به خودتان اختصاص دهید

    همیشه کارهای زیادی هستند که آرزو داریم به آنها بپردازیم و به خاطر کارهایی که مجبور به انجام آنها هستیم کارهای مورد علاقه خود را رها کرده و انجام آنها را به زمان دیگری موکول می‌کنیم. باید به این نکته توجه داشته باشید که کارهایی که باید به آنها بپردازیم، هیچ گاه تمامی ندارند؛ پس ما نباید به خاطر انجام این کارها از علایق و خواسته هایمان صرف نظر کنیم.

    بهتر است که با یک برنامه‌ریزی مناسب و اصولی، زمانی را نیز به انجام کارهای مورد علاقه مان اختصاص دهیم. برای هر فردی نسبت به فرد دیگر ممکن است این کارها و علایق متفاوت باشد. یکی ترجیح می‌دهد زمانی را به ورزش‌هایی مانند شنا، فوتبال و … اختصاص دهد، یکی دوست دارد به سینما یا کوه برود و دیگری علاقه‌مند است که زمانی را به دیدن برنامه تلویزیونی مورد علاقه خود اختصاص دهد. فرقی نمی‌کند که انجام چه کاری باعث شادی شما می‌شود؛ مهم آن است که حتماً این کار را انجام دهید و از آن لذت ببرید.

    • ۸- تنهایی و خواب را دریابید

    بسته به اینکه شخصیت برون‌گرا یا درون‌گرایی دارید، ممکن است که نظر شما درباره تنهایی و گذراندن اوقاتی از زندگی به این صورت، متفاوت باشد. ممکن است که در میان شما عزیزان کسانی باشند که به هیچ وجه در تنهایی احساس آرامش و راحتی نکنند یا افرادی وجود داشته باشند که علاقه‌مند به گذراندن وقتی از زندگی خود در طی روز، هفته یا ماه به این صورت باشند؛ با این همه، همان‌گونه که تنهایی زیاد ممکن است مضر و آسیب زا باشد، مقداری تنهایی نیز برای همه ما لازم است؛

    البته به شرطی که این تنهایی، باعث هجوم افکار منفی و آزار دهنده به ذهن ما نشود. سعی کنید که در تنهایی، به خدا و الطافی که او به زندگی شما عطا کرده است، فکر کنید و شکرگزار این نعمت‌ها باشید. در تنهایی به خود و قابلیت‌هایتان و به زوایای مثبتی از شخصیت خودتان، که باعث افتخار شماست، فکر کنید و به این بیندیشید که چه کارهایی برای تقویت و رشد این بخش‌های شخصیتی خود می‌توانید انجام دهید. به موفقیت‌هایتان نگاهی بیندازید و ببینید که چگونه و در چه شرایطی به این موفقیت‌های کوچک و بزرگ رسیده اید و باز هم شکرگزاری کنید. باز هم تاکید می‌کنیم هر زمانی که احساس کردید تنهایی دارد برای شما آزار دهنده و نگران کننده می‌شود، سعی کنید که اوقات خود را با برنامه‌های مورد علاقه‌تان پر کنید.

     آنچه که خیلی بیشتر از تنهایی می‌تواند در ایجاد آرامش و تداوم آن برای شما مؤثر باشد خوابیدن است. هر انسانی، بسته به نوع فعالیت و کارهای روزمره خود، نیاز به مقداری خواب و استراحت دارد تا روزهای بعد را با نشاط و احساس خوبی به انجام برنامه‌ها و کارهایش ادامه دهد. علاوه بر رفع خستگی جسمی، خواب به رفع خستگی‌ها و بهبود وضعیت روحی شما نیز کمک مؤثری می‌کند؛ بنابراین، در هر شرایطی که هستید، حتماً باید بخشی از اوقات روزمره خود را به خوابیدن و استراحت اختصاص دهید؛ البته نکته مهم این است که خوابی خوب است که در آن دچار استرس و آشفتگی نشوید یا با خاطر آوردن مشکلات و کارهای روزمره، آن را دچار اختلال نکنید. برای اینکه خواب راحتی داشته باشید حتماً به توصیه‌های زیر توجه کنید:

    الف- از نوشیدن قهوه، چای یا کاکایو در ساعات آخر شب خودداری کنید؛

    ب- از دو تا سه ساعت قبل از خواب، فعالیت‌های شدید را متوقف کنید؛

    پ- هرگز قبل از خواب مبادرت به خوردن نکنید؛

    ت- سعی کنید که هر شب، راس ساعت مشخصی به رختخواب بروید؛

    ث- محل خواب خود را در مکانی آرام و به دور از هر گونه نور و صدا برگزینید.

    ج- سعی کنیدکه  به هنگام رفتن به رختخواب، هر گونه فکر و خیالی را از ذهن خود پاک کنید. نگرانی‌های شغلی، عاطفی، مالی، بیماری و تحصیلی از عوامل اصلی بروز بی‌خوابی هستند؛ بنابراین، می‌توانید قبل از خواب با نوشتن مسایل روز خود، آنها را از ذهنتان به کاغذ منتقل کرده و افکار خود را رها سازید.

    چ ـ به خاطر داشته باشید که رختخواب، رختخواب است. آن را به محل مطالعه، دفتر کار یا کتابخانه مبدل نسازید؛ بدین ترتیب عادت خواهید کرد که به هنگام رفتن به رختخواب فقط بخوابید.

    ح-  دعا و نیایش قبل از خواب نیز تاثیر بسیار مثبتی بر خواب راحت شما دارد.

    خ ـ می‌توانید زمان قبل از خواب را به خواندن کتاب، گرفتن دوش یا خوردن یک لیوان شیر گرم اختصاص دهید.
    د- بالاخره هنگامی که به رختخواب رفتید، در آن بمانید و در صورتی که دچار بی‌خوابی شدید، از برخاستن مجدد و انجام هر گونه فعالیت فیزیکی یا فکری حتماً بپرهیزید؛ زیرا در آن صورت، تنها بیداری و هشیاری شما تشدید می‌شود؛ نه خواب آلودگی شما

    ادامه...
  • آرام بگیریم!(بخش ۳ از ۴)

    • ۴- مثبت اندیش باشید

    اگر مثبت اندیش نباشید، همه چیز می‌تواند بی‌ثمر و آزاردهنده باشد. داشتن نگرش مثبت و امید، بهترین سلاح در مقابل اضطراب است. نسبت به انتظارات و برنامه‌ریزی‌های خود واقع‌بین و منطقی بوده و توانایی‌های خود را در موقعیت‌های خاص بشناسید و نسبت به عدم توانایی‌ها و ضعف‌های خود نیز واقع‌بین باشید.

    هر چقدر نگرش شما نسبت به مسایل زندگی منطقی‌تر باشد، به آرامش بیشتری دست خواهید یافت؛ به این منظور، شما عزیزان در انتخاب هدف، برنامه‌ریزی، راهکارهای رسیدن به هدف و … سعی کنید تا با توجه به توانایی‌ها و استعدادهایتان قدم بردارید. فرقی نمی‌کند، چه به تازگی دانشجو شده‌اید و چه در صدد هستید که کنکور را تجربه کنید، نه خود را دست کم بگیرید و نه بیش از آنچه در توانتان است برای خود برنامه‌ریزی کنید. پرداختن به این موضوع باعث می‌شود تا با آرامش بیشتری سراغ اهداف خود رفته و به آن جامه عمل بپوشانید. بر توانایی‌های خود تکیه کنید.

     ریسک کنید و با وقایع جدید به عنوان تجربه‌ای نو روبرو شوید و از برد و باخت هرگز نهراسید. در صورتی که این‌گونه عمل کنید، امکانات جدیدی برای شما فراهم می‌شود و می‌توانید حس خویشتن‌پذیری را در خود تقویت نمایید. جلوی پیشرفت شخصی خود را نگیرید. با خودتان صحبت کنید. صحبت کردن با خود، بیشتر در زمینه مقابله با فرضیات بد و آسیب‌زا مطرح می‌شود. می‌توانید خودتان این گونه فرض‌ها را تشخیص داده و سپس آنها را رها کنید.

    • ۵- درباره خود بهتر فکر کنید

    در افکار و عقایدتان نسبت به خودتان بازنگری کنید. در مقابل خودتان صبور باشید و ارزش‌ها، استعدادها و مهارت‌های خود را ببینید و آنها را ارج نهید. خود را بدون هیچ قید و شرطی دوست بدارید. هر گونه ترس و تردید غیرمنطقی که در مورد خود دارید، کنار بگذارید. اگر دیدگاه مثبت و سالمی در مورد خود داشته باشید، یاد خواهید گرفت که خود را بدون قید و شرط قبول داشته باشید.

     برای اینکه نتیجه بهتری از این موضوع بگیرید، گفت و گوی درونی و ذهنی مثبت خود را تقویت کنید. اگر هر فرد به پس زمینه اصلی مکالمات ذهنی خود، که به طور پیوسته در ذهنش تکرار می‌شود، توجه کند، به تاثیر مسلم و آنی این مکالمات، نه تنها بر افکار، بلکه بر عملکرد و رفتار خود نیز پی‌خواهد برد. به خاطر داشته باشید که ضمیر ناخودآگاهتان با شما سخن می‌گوید. اگر تشخیص دهید که بیشتر از مکالمه درونی مثبت استفاده می‌کنید یا منفی، و در صدد تقویت گفت و گوی مثبت و رفع گفت و گوی منفی برآیید، انجام این کار باعث خواهد شد تا گفت و گوی ذهنی مثبت، بی‌نهایت سودمند بوده و بر روش‌های برنامه‌ریزی شما در آینده مؤثر باشد. مکالمه درونی مثبت همچنین می‌تواند شما را به سوی رویکرد «هر کاری و هر چیزی امکان‌پذیر است» سوق دهد و باعث ایجاد آرامش و احساس امنیت‌تان گردد.

    • ۶- برای دوستی‌ها ارزش قایل شوید

    دوستی‌های خوب و ماندگار می‌توانند باعث آرامش و احساس امنیت ما شوند؛ بنابراین، سعی کنید تا از میان افرادی که از نظر شخصیتی با شما همخوانی و تناسب دارند، افرادی را برای دوستی انتخاب کنید. دوستی‌ها ممکن است عمیق یا سطحی باشد. فرقی نمی‌کند، به جای آنکه معتقد باشید که فقط رابطه دوستانه با یک نفر می‌تواند تنهایی شما را پایان بخشد، برای همه دوستی‌های خود و ویژگی‌های منحصر به فرد هر یک از آنها ارزش قایل شوید. وقتی را با دوستان خود بگذرانید و برای آنها از  زندگی روزمره و برنامه‌هایتان صحبت کنید.

    نکته مهم آن است که توجه داشته باشید دوستان شما از افرادی باشند که شما و توانایی‌هایتان را ببینند و تشویقتان کنند؛ نه اینکه استعدادها و اهدافتان را کوچک شمرده و تحقیر نمایند. اگر دوستانی از این گروه در زندگی شما وجود دارند، نه تنها باعث آرامش شما نمی‌شوند، بلکه سبب می‌شوند تا شما از توانایی ها و مسیر موفقیت خود نیز دور شوید.

    ادامه...
  • آرام بگیریم!(بخش ۲ از ۴)

    • ۱- یاد خدا، آرامش بخش قلب‌ها

    الا بذکر الله تطمین القلوب (آگاه باشید که فقط با یاد خدا دل‌ها آرام می‌گیرد). هنگامى که نام خدا برده مى‌شود، یک دنیا عظمت، قدرت، علم و حکمت در قلب انسان متجلى می‌شود؛ چرا که او داراى اسماء حسنى و صفات علیا و صاحب تمام کمالات و منزه از هر گونه عیب و نقص است. توجه مداوم به چنین نکاتی، نه تنها روح انسان را به نیکی‌ها و پاکی‌ها سوق مى‌دهد و از بدی‌ها و زشتی‌ها پیراسته مى‌کند، بلکه باعث می‌شود تا ما همیشه از اینکه خدایی با این عظمت و بزرگی، مراقب ما و احوال و امور زندگی‌مان است، احساس آرامش کنیم؛

    پس زمانی را برای خلوت کردن با خدا اختصاص دهید، با او درد دل کنید، از روزی که گذرانده‌اید، با او صحبت کنید، از آدم‌ها، از غم‌ها، از شادی‌ها با خدا حرف بزنید و بابت نعمت‌های قشنگی که در اختیار خودتان دارید از او تشکر کرده و ایمان خود را راجع به این باور که هر چیزی که در زندگی شما اتفاق می‌افتد در راستای خیر و مصلحت شماست، تقویت کنید. انجام این کار باعث می‌شود تا به آرامشی که می‌خواهید دست پیدا کنید و دیگر کمتر چیزی باعث رنجش و ناراحتی شما شود.

    • ۲- فقط درباره آنچه دوست دارید، حرف بزنید

    حرف زدن در مورد غم‌ها و ناراحتی‌ها باعث می‌شود که ناگواری‌ها و تلخی‌ها بیش از پیش در زندگی شما نمود پیدا کند؛ پس سعی کنید که همیشه در مورد زیبایی‌ها و خوبی‌های زندگی‌تان صحبت کنید و به آنها اهمیت دهید و از کنار آنها بی‌تفاوت نگذرید.

    در مورد موفقیت‌هایتان، نعمت‌های خدا، دوستان خوب، اخبار خوش، سلامتی، خصوصیات خوب آدم‌ها و راجع به هر چه که دوست داریم به ما اهدا شود، صحبت کنید. سعی کنید و با خود بسیار تمرین کنید تا آنچه را که نمی‌خواهید، نبینید، نشنوید و درباره آن حرف نزنید. این موضوع کمک بسیار زیادی به آرامش شما خواهد کرد؛ فقط کافی است که امتحان کنید.

    • ۳- یاد بگیرید که گاهی مسایل را رها کنید

    به هر مساله‌ای دایماً گره نخورید. وقتی همیشه و همه جا در فکر مسایل و مشکلات خود هستید و به مرور آنها می‌پردازید، در واقع همیشه بار اضافه‌ای را با خود حمل می‌کنید که این موضوع خود سبب ایجاد اضطراب و استرس در شما می‌شود. سعی کنید که با یک ذهن رها و آزاد زندگی کنید. پرداختن به این امر به شما کمک می‌کند که با هر محرک کوچک یا مانع جزیی، آشفته نشوید.

    به خود و خدای خود ایمان داشته باشید. اگر به خود و خدای خود ایمان داشته باشید، به راحتی از عهده مشکلات زندگی‌تان برخواهید آمد و ثابت قدم و مطمین، در راه رسیدن به اهداف خود گام برخواهید داشت.

    ادامه...
  • آرام بگیریم!(بخش ۱ از ۴)

    به عنوان فردی از این دنیای بزرگ، هم کسی که تازه وارد دانشگاه شده است و هم داوطلب پشت کنکوری و یا دانش‌آموزی که قرار است سال آینده کنکور را تجربه کند، در هر جا و هر موقعیتی که هستید، باید به خاطر داشته باشید که داشتن آرامش در زندگی، مؤثرترین راه برای رسیدن به اهداف و موفقیت است.

    برای رسیدن به این مهم‌ترین و کلیدی‌ترین نکته زندگی، یعنی آرامش، لازم است که برخی از قابلیت‌های ویژه را در خود پرورش داده و شرایط خاصی را در زندگی‌تان ایجاد کنید. بسیاری از شما عزیزان ممکن است که آرامش در زندگی را به سبک و شیوه خودتان ایجاد کنید، اما در میان شما احتمالاً کسانی نیز هستند که هیچ گاه و در هیچ شرایطی، احساس آرامش نمی‌کنند؛ حتی الان که کنکور را به خوبی پشت سر گذارده‌اید و دیگر هیچ دغدغه‌ای ندارید.

    یکی از دوستان، که موقعیت اجتماعی و اقتصادی بسیار خوبی هم در جامعه دارد، اشاره می‌کرد که «هیچ گاه در زندگی، احساس آرامش نکرده‌ام. از کودکی، همیشه این استرس را داشتم که باید خوب درس بخوانم. در دبیرستان دغدغه کنکور و قبولی در دانشگاه، آرامش را از من سلب کرد.

    با ورود به دانشگاه، دروس و امتحان‌ها، شرکت در مقطع فوق لیسانس و پس از مقطع فوق لیسانس، شرکت در آزمون دکتری و موفقیت در آن و مهم‌تر از آن، داشتن یک کار مناسب و رقابت در عرصه کار، ذهن مرا درگیر کرده و آرامش را از من گرفته است. حالا که به همه این موقعیت‌ها دست یافته‌ام و شرایط خوبی دارم، می‌بینم که می‌توانستم بدون نگرانی و حداقل با دغدغه کمتری به این خواسته‌ها و اهدافم دست یابم؛ اما همیشه از خود می‌پرسم: چرا نتوانستم و چرا بهترین روزهای عمرم را با نگرانی‌های بی‌ارزش از بین بردم؟»

    ممکن است که هر یک از ما دلایلی برای نداشتن آرامش در زندگی خود داشته باشیم. به این نکته نیز باید توجه داشت که چندان فرقی نمی‌کند که در کدام کشور و با چه شرایط اقتصادی و اجتماعی زندگی می‌کنیم. گرچه داشتن آرامش با توجه به این شرایط، ممکن است تغییر کند، اما در نهایت این ما هستیم که به بزرگترین منبع انرژی و شادی خود در زندگی پر و بال حضور داده یا آن را از ریشه قطع می‌کنیم.

    صرف نظر از نقشی که آرامش در موفقیت‌ها و پیشرفت‌های ما خواهد داشت، تاثیر این اصل مهم بر سلامت جسمی و روحی ما نیز غیرقابل انکار است؛ بنابراین، در این چند مقاله تصمیم گرفته‌ایم تا کمی درباره راهکارهای رسیدن به آرامش در زندگی، با شما عزیزان صحبت کنیم. رعایت نکات زیر مقدماتی است که به شما کمک می‌کند تا در این مسیر گام بردارید، پس با ما همراه باشید.

    ادامه...
  • سال تحصیلی جدید و درک فرصت‌ها

    از امروز با فرارسیدن ماه مهر، پاییز آغاز شد و وارد فصل سوم سال می‌شویم. با فرا رسیدن پاییز و آمدن مهرماه و نواخته شدن زنگ مدارس و شروع کلاس‌های دانشگاه‌ها، رسماً سال تحصیلی جدید آغاز می‌شود و نسیم حرکت نوید بخش میلیون‌ها دانش‌آموز و دانشجوی ایرانی در مقاطع مختلف تحصیلی و دانشگاهی برای کسب دانش و فضیلت همراه با بالندگی و پویندگی وزیدن می‌گیرد.
    آغاز سال تحصیلی جدید از منظر فردی و اجتماعی، در بردارنده فرصت‌ها و تهدیدهای قابل توجهی است؛ فرصت از این لحاظ که به هر روی، شروع دوره‌ای جدید و گام نهادن در مسیر پیشرفت علمی از سوی دانش‌آموزان و دانشجویان را نوید می‌دهد، و تهدید از آن جهت که اگر برای این پتانسیل با ارزش، که در وجود میلیون‌ها دانش‌آموز و دانشجو جریان دارد، تدبیری اندیشیده نشود و برنامه‌ریزی دقیقی برای هدایت این استعدادهای عظیم و شگرف، که سرمایه‌های با ارزش این مردمند، صورت نگیرد، عملاً پیشرفت قابل توجهی در عرصه‌های علم و فناوری و سایر حوزه‌هایی که با دانش‌اندوزی و علم‌آموزی مرتبطند، حاصل نخواهد شد.
    در این میان، می‌توان دانش‌آموزان یا دانشجویان را از یک منظر به دو دسته تقسیم کرد: گروهی که از یک مقطع تحصیلی به یک مقطع تحصیلی دیگر وارد می‌شوند، و گروهی که دانش‌آموخته آخرین مقطع تحصیلی مدارس (دوره متوسطه) هستند و پس از موفقیت در آزمون سراسری یا سایر آزمون‌های مشابه، تازه از یک نهاد آموزشی به یک نهاد آموزشی دیگر نقل مکان کرده و در حال آشنایی با تفاوت‌ها و شباهت‌های میان این دو نهاد مهم و اثر‌گذار در زندگی شخصی و اجتماعی هر فرد هستند.
    هر یک از گروه‌های پیشگفته، در مواجه شدن با مقطع جدید یا نهاد آموزشی تازه، با تغییراتی روبرو می‌شوند که در جای خود برای آنها این تفاوت‌ها و شباهت‌ها جالب توجه خواهد بود؛ اما نکته مهم‌تر، که پرداختن به آن در این مجال لازم به نظر می‌رسد، حفظ روحیه ترقی و تعالی برای جهش به سمت مقاطع تحصیلی و دانشگاهی بالاتر است که الزاماً در نتیجه حرکت و شور آفرینی پیوسته و ممتد از سوی دانش‌آموزان یا دانشجویان حاصل می‌شود؛ به دیگر سخن، ورود به یک مقطع تحصیلی دیگر در نهاد آموزشی مدرسه یا دانشگاه یا وارد شدن از مدرسه به دانشگاه یا ارتقاء سال تحصیلی، به خودی خود ارزشمند و ارزش‌‌آفرین نیست؛ بلکه آن چیزی ارزشمند و ارزش‌آفرین است که بتواند اولاً دایمی و هدفمند باشد، و ثانیاً در یک مسیر مستقیم، ما را به سمت پیشرفت، ترقی و تعالی بعدی به صورت تدریجی رهنمون گردد؛
    در غیر این صورت، ادامه تحصیل در هر یک از مقاطع تحصیلی مدرسه یا دانشگاه، اگر هدف ارزشمندی را با خود به همراه نداشته و تنها از روی «عادت» یا خواسته دیگران، به ویژه پدر و مادر، یا عقب نماندن از زمانه باشد، نه تنها از هدفمندی تهی بوده و کم ارزش خواهد بود، بلکه جز اتلاف عمر و سرمایه دانش‌آموز یا دانشجو و جامعه، هیچ حاصلی را در بر نخواهد داشت؛ ضمن آنکه موجب به هدر رفتن سرمایه‌های عظیم مادی و معنوی کشور نیز خواهد شد.
    این بحث را در این ستون، با آرزوی اندیشه بیشتر و فراگیر‌تر تمام دانش‌اندوزان، اعم از دانش‌آموزان و دانشجویان، در مورد اهداف خود، به پایان می‌بریم که نقل (به مضمون) است که یکی از معصومان (ع) فرمودند: خداوند رحمت کند کسی را که بیندیشد از کجا آمده است، در کجا هست و به کجا خواهد رفت.
    ادامه...
  • سخنی با داوطلبان آزمون سراسری ۹۸: این روزها چه حال و هوایی دارید؟

    این روزها داوطلبان آزمون سراسری ۹۸ احساسات متفاوتی را تجربه می‌کنند. عده‌ای شادمان از نتایج نهایی این آزمون هستند و در رشته و دانشگاه مورد علاقۀ خود پذیرفته شده‌اند، عده‌ای در رشته‌ای پذیرفته شده‌اند که ایده‌آلشان نبوده است، و عده‌ای نیز از ادامۀ راه، بازمانده و در هیچ یک از انتخاب‌های خود نتوانسته‌اند که پذیرفته شوند. چه آنان که به رشتۀ دانشگاهی مورد علاقۀ خویش راه یافته و چه آنان که نتوانسته‌اند در رشته‌ای که دوست داشته‌اند، پذیرفته شوند باید بدانند که این، ابتدای راه است و نباید همه چیز را تمام شده فرض کنند.  
    شما تنها باهوش دانشگاه نیستید!
    چند سال پیش، در همایش معرفی رشته‌های یکی از دانشگاه‌های مطرح کشور، یکی از حاضران پرسید: «اگر دانشجویی سطح علمی بالاتری نسبت به سایر دانشجویان داشته باشد، آیا می‌تواند واحدهای دانشگاه را سریع‌تر پاس کند؟ اصلاً دانشگاه چه امکاناتی برای دانشجویان باهوش و نابغه دارد؟»
    آن روز، رییس دانشکدۀ مهندسی برق دانشگاه گفت: «شما وارد دانشگاه بشوید و سطح دروس و سایر  دانشجویان را ببینید؛ آن وقت اگر برتر از سایرین بودید، در این باره با هم صحبت خواهیم کرد!»
    این حس خودبزرگ بینی و برتر بودن، گاه در برخی از رتبه‌های برتر آزمون سراسری مشاهده می‌شود؛ البته عمر این حس چندان طولانی نیست و اکثر مواقع در همان ترم اول از بین می‌رود، اما باعث می‌شود تا برخی از دانشجویان در همان ترم اول، احساسات متناقضی را تجربه کنند. جوانی که تا پیش از ورود به دانشگاه، تصور می‌کند که نبوغی قابل توجه دارد و از سایر همکلاسی‌های خود، یک سر و گردن بالاتر است، در دانشگاه، وقتی با دانشجویانی باسوادتر و باهوش‌تر از خود روبرو می‌شود، ناگهان از قلۀ رؤیایی خود به زیر می‌افتد و گاه نگران و مضطرب می‌شود؛ از همین رو، داوطلبان دارنده رتبه‌های برتر باید دقت داشته باشند که قرار است در کلاسی بنشینند که سایر دانشجویان نیز در سطح آنها هستند، و اگر در مدرسۀ خود از لحاظ علمی بهترین دانش‌آموز کلاس بوده‌اند، در دانشگاه کنار دانشجویانی می‌نشینند که آنها نیز در مدرسه جزو بهترین‌ها بوده‌اند و سطح علمی بالایی دارند.
    این رشته، انتخاب اصلی من نبود
    بارها گفته‌ایم و همچنان معتقدیم که نباید به امید پذیرش در دانشگاه، هر رشته‌ای را انتخاب کرد. اگر شما به رشته‌ای علاقه‌مند نیستید یا می‌دانید که توانمندی لازم را برای مطالعه و موفقیت در رشته‌ای ندارید، نباید آن رشته را انتخاب کنید؛ اما اگر شما در رشته‌ای پذیرفته شده‌اند که ایده‌آل شما نیست، نگران نباشید؛ زیرا بسیاری از ما، ایده‌آل‌هایمان، نه بر اساس شناخت، بلکه بر پایۀ هنجارها یا سلیقۀ خانواده یا جامعه است؛ در نتیجه، وقتی وارد دانشگاه می‌شوید و از نزدیک با واحدهای درسی و محیط دانشگاه یا دانشکده آشنا می‌شوید، این امکان زیاد است که حتی از رشتۀ تحصیلی خود رضایت کامل پیدا کنید و از اینکه در این رشته پذیرفته شده‌اید، خشنود نیز باشید.
    از سوی دیگر، شما می‌توانید در مقاطع بالاتر، رشتۀ تحصیلی خود را تغییر دهید؛ به عبارت دیگر، راه برای ورود به رشته‌ای که ایده‌آل شما بوده است، بسته نیست؛ پس به جای اینکه از روز اول با دلمردگی و انرژی منفی وارد دانشگاه شوید، به دنبال نکته‌های مثبت و جاذبه‌های رشته و دانشگاه محل تحصیل خود باشید.    
    قبول نشدن در کنکور، پایان راه نیست
    اینکه قبول نشدن در کنکور را خیلی بزرگ کنیم و از آن شکستی غیرقابل جبران بسازیم، اشتباه است. افرادی بوده‌اند که در بهترین دانشگاه‌ها درس خوانده‌اند، اما در ادامه مسیر دانش اندوزی، به خاطر نداشتن برنامه و متوقف کردن تلاش تحصیلی‌شان، نتوانسته‌اند به موفقیت چشمگیری در بازار کار دست پیدا کنند؛ از سوی دیگر، بسیاری از هنرمندان موفق و عالمان حوزه‌های دیگر را می‌توانیم مثال بزنیم که بدون تحصیلات دانشگاهی نیز توانسته‌اند در حوزه کاری خود موفق باشند.
    هر داوطلبی باید بپذیرد که در آزمون سراسری، احتمال شکست یا موفقیت وجود دارد، و اگر داوطلبی در کنکور نتوانست در رشته مورد نظر خود پذیرفته شود یا اصلاً در هیچ یک از انتخاب‌های خود پذیرفته نشد، نباید به مقایسه خود با دیگران بپردازد یا قبول نشدن در کنکور را نشانی از ناتوانی خود بداند. والدین نیز نباید زندگی  فرزندانشان را به نتیجه کنکور گره بزنند؛ زیرا نسل آینده‌ساز این کشور، در کنار تحصیلات دانشگاهی، به آموزش‌های دیگری نیز نیاز دارد؛ آموزش‌هایی که باید منجر به ارتقاء هوش هیجانی آنها شود؛ یعنی باید توانایی انگیزه دادن به خود و (در شرایط دشوار و سرخوردگی) پشتکار لازم را داشته باشند و بتوانند خواسته‌ها، هیجان‌ها و استرس خود را کنترل کنند و با تفکیک و تشخیص درست احساسات خود، بتوانند با دیگران همدلی و همفکری داشته باشند.

    یک داوطلب، به عنوان نسل آینده‌ساز جامعه، باید بپذیرد که قرار نیست در زندگی خود فقط به خوشی‌ها تکیه کند و انتظار داشته باشد که همه چیز مطابق میلش پیش برود، و اگر امروز در رشتۀ مورد علاقه‌اش پذیرفته نشد، این به معنای پایان همه چیز و باختن در زندگی نیست، بلکه به این معناست که  در این برهه از زمان، به بخشی از اهداف یا آرزوهایش دست نیافته‌است؛ پس، به جای آنکه بگوید «من کم آورده‌ام» و خود را در امواج ناامیدی غرق کند، لازم است که  راه‌های غلبه بر ناامیدی را فرا بگیرد و خود را از بن بست یاس، نجات دهد.

    ادامه...
  • اگر برای تحصیل در دانشگاه به شهری دیگر می‌روید: خود را برای یک زندگی متفاوت آماده کنید

    بسیاری از فارغ‌التحصیلان دانشگاهی (به ویژه آنها که در رشتۀ مورد علاقه‌شان پذیرفته شده‌اند) معتقدند که دوران دانشگاهی، دوست داشتنی‌ترین دوران تحصیل است؛ زیرا انسان درس‌های مورد علاقه‌اش را می‌خواند و در ضمن به یک بلوغ فکری رسیده است و می‌تواند دوستان بهتری را انتخاب کند و رابطه‌ای صمیمانه‌تر و منطقی‌تر با آنها داشته باشد؛ دورانی پر از شور، نشاط، حس جوانی و اوقات فراغت بیشتر برای لذت بردن از زندگی.  
    در این میان، دانشجویانی که در شهری دیگر به دور از خانواده‌شان تحصیل می‌کنند، شرایط ویژه‌تری دارند و برایشان دوران دانشجویی، به یادماندنی‌تر است. جوانی که در سن هجده سالگی از خانه و خانواده دور می‌شود، بی‌شک با چالش‌های بیشتری روبرو می‌شود و باید خود را برای یک زندگی گاه سخت و گاه شیرین، و مطمیناً متفاوت با آنچه تا کنون داشته است، آماده کند.
    احساس تنهایی، حسی آشنا برای دانشجویان ترم اول
    در ترم اول، بیشتر دانشجویانی که بومی دانشگاه نیستند، از هر فرصتی برای رفتن به شهر و دیار خود بهره می‌برند، و اگر به دلیل حجم دروس، امتحانات یا فاصله زیاد بین دانشگاه و محل زندگی، نتوانند به خانه بروند، افسرده می‌شوند، در خود فرو می‌روند و کمترین ارتباط را با دیگران برقرار می‌کنند.
    یک متخصص روان‌شناسی، در این زمینه می‌گوید: «وقتی فرد در محیط خانواده قرار دارد، چون اعضای خانواده از او شناخت دارند و او را درک می‌کنند، از بعد روانی، به ‌طور معمول، از امنیت بالایی برخوردار است؛ زیرا ترس از سوء برداشت از حرکت و رفتارش ندارد و همچنین از نظر عاطفی تامین می‌شود و به‌ طور کامل مورد پذیرش قرار دارد؛ اما اگر این فرد، بدون اینکه مهارت‌های لازم را از سوی خانواده یاد بگیرد، به ناگاه وارد محیطی شود که، علاوه بر مشکلات عاطفی و دلتنگی‌های ناشی از دوری از خانواده، مشکلات برقراری ارتباط با محیط جدید را هم داشته باشد، امنیت روانی‌اش در خطر می‌افتد.»
    این متخصص به خانواده‌ها توصیه می‌کند که فرزندان خود را، تا آنجا که می‌توانند، با مهارت‌های ارتباطی و اجتماعی آشنا کنند تا در هر محیطی که قرار می‌گیرند، بتوانند، با توجه به آن مهارت‌ها، با محیط و اطرافیان خود ارتباط برقرار کنند.
    وی  همچنین معتقد است که دوری از خانواده و نبود حمایت کامل عاطفی و روانی آنها می‌تواند سلامت روان دانشجو را به خطر بیندازد و همین مساله تاثیر مستقیمی در یادگیری و پیشرفت تحصیلی‌اش داشته باشد؛ از همین رو، افت نمرات در ترم‌های اول و احساس ضعف و بیماری‌های عصبی در این دسته از دانشجوها دیده می‌شود که برای رفع آن باید از خود خانواده‌ها هم کمک گرفت. به نظر می‌رسد که گسترش مراکز مشاوره در خوابگاه‌ها و در داخل دانشگاه‌ها نیز برای کم کردن این عوارض، ضروری است.
    واقع بین بودن، ضرورت زندگی خوابگاهی
    شاید یک دانشجوی دور از خانه، در لحظه اول، از تصور اینکه قرار است چند سال در فضایی پر از هم سن و سالانِ خود، که همگی شاد و هدفمند و مهربان هستند، زندگی کند، ذوق زده شده و از فکرِ برنامه‌های گروهی و تفریحاتِ سرگرم کننده و رقابت‌ها و رفاقت‌ها هیجان زده شود؛ اما باید واقع بین بود. یک جوان هجده ساله  قرار است به شهری که حتی اسم خیابان‌هایش را نمی‌داند، برود و به ساختمانی که در بهترین حالت، از امکاناتی پایین‌تر از امکانات رفاهیِ خانه‌اش برخوردار است، و به اتاقی کوچک  که آن را حداقل با چهار هم اتاقیِ دیگر از چهار شهر و فرهنگِ مختلف، شریک است، نقل مکان کند. به همین دلیل، سکوت خانه در خوابگاه نیست و آن حریم شخصی داخل خانۀ پدری را نمی‌توان داشت؛ در واقع، ماجرا آن قدرها هم هیجان‌انگیز و شیرین نیست و برای سختی‌هایش باید آماده و محکم بود؛ اما از طرف دیگر، نباید موضع گرفت و با تلخی و بدبینی به سراغِ این تجربه جدید رفت، و چیزی که باید به آن باور داشت، اهمیت گفت و گو با هم‌اتاقی‌ها درباره تفاوت‌هاست؛ در ضمن هیچ کس نباید نظر خود را تنها نظر درست بداند.
    قانونمند بودن، شرط آرامش در خوابگاه
    نمی‌شود در خوابگاه، هر کس ساز خودش را بزند و هر کاری خواست بکند. بهترین کار این است که افراد حاضر در یک اتاق، در یک دورهمی دوستانه با وضع یک مجموعه از قوانین، به توافق‌هایی برسند و حتماً به آنها وفادار باشند. مهم‌ترین قانون، ساعت خواب است. باید یک ساعتی را ساعت خاموشی اعلام کرد و راس آن ساعت، چراغ‌ها را خاموش نمود، و اگر کسی کاری داشت، یا باید پیش از آن  ساعت کارش را تمام کند یا بعد از آن باید برود و کارش را در کتابخانه یا نمازخانه خوابگاه یا هر جای دیگر انجام دهد.
    در مورد شیوه برخورد با مهمان هم می‌توان قانون گذاشت. به هر حال هر دانشجویی  احتمال دارد که مهمان‌دار شود و خوب است باقی هم‌اتاقی‌ها هم بدانند که: در مدت حضور او چه کنند؟ مهمان کجا بخوابد؟ غذایش و خرجش چگونه است؟ در مورد شرایط شستن ظرف‌ها هم، مثلاً این قانون که هرکس بلافاصله بعد از استفاده از ظرف‌ها باید آنها را بشوید، اگر مورد توافق همه باشد، می‌تواند قانون خوبی باشد .همچنین خوب است که محل مشترکی برای پرداخت هزینه‌ها در نظر گرفت و به طور برابر خرج نمود، و در نهایت باید پذیرفت که هر چند قانونمداری، خوب و ضروری است، اما باید اهل مدارا بود؛ زیرا   زندگی زیر یک سقف، با خط‌ کشی‌های سخت، چندان خوشایند نخواهد بود. خوب است که قانون‌هایی هم برای نظم‌بخشی به امور در نظر گرفت، اما ضمن آن، باید پذیرفت که اگر یک بار دانشجویی به جای هم‌اتاقی‌اش ظرف‌ها را بشوید، آسمان به زمین نمی‌آید یا  اگر شبی به خاطر پروژۀ خاص یک هم‌اتاقی، بعد از ساعت خاموشی هم چراغ‌ها خاموش نشد، باز هم زمین به آسمان نخواهد رفت!
    شناخت وسایل ضروری برای خوابگاه
    وسایل مورد نیاز خوابگاه‌های دانشجویی، بسته به هر خوابگاه، متفاوت است. بعضی از خوابگاه‌ها امکانات بیشتری دارند و برخی از خوابگاه‌ها از لحاظ داشتن امکانات ابتدایی نیز کمبودهایی دارند؛ اما در کل، زندگی در خوابگاه به دانشجویان یاد می‌دهد که می‌شود با وسایلی بسیار کمتر از چیزی که در خانه پدری دارند، نیز روزگار را بگذرانند؛ در واقع، خوابگاه، تمرین زندگی با کمترین وسایل است؛ اما در کل، وسایل زیر را می‌توان به عنوان وسایل ضروری یا مفید در خوابگاه نام برد:
    * مدارک شخصی، مثل: شناسنامه، کارت ملی، کارت دانشجویی، دفترچه بیمه و کارت بانکی.
    * تشک، پتو، بالشت و ملحفه.
    * ظروف لازم، مثل: ماهی‌تابه، قابلمه کوچک، بشقاب، کاسه، قوری، کتری، قاشق، چنگال و لیوانِ نشکن.
    * وسایل شخصی، مثل: لباس، کفش و دمپایی، جوراب، کلاه و عینک، سجاده و کتاب دعا، لوازم حمام، یک لگن برای شست و شوی لباس، مسواک و خمیردندان.
     * خوردنی‌هایی که خانگی‌شان مرغوب‌تر است؛ مثل: ادویه، سبزیجات خشک، دمنوش‌های گیاهی، برنج و حبوبات.
    * لوازم برقی،  مثل: اتو، سشوار و چراغ مطالعه.
    * لوازم تحریر  و مطالعه، مثل: کتاب، دفتر، لپ تاپ، هارد و فلش.
    * داروها و وسایل مورد نیاز برای وقت‌های بیماری، مثل: چسب زخم یا کیسه آب گرم.
    خوابگاه، فرصت تجربه و پختگی
    زندگی در خوابگاه، فرصتی برای بیرون آمدن از لاکِ تنهایی و تجربه یک زندگیِ مستقل است؛ فرصتی که با پرورش روحیه مسؤولیت‌پذیری، انعطاف‌پذیری، سازگاری، همکاری، واقع‌بینی و … فرد را برای ورود به دنیای گاهی زمختِ خارج از خانواده، آماده می‌کند. زندگی در خوابگاه، ناخودآگاه، تمام ابعاد وجود دانشجو  را درگیر و ظرفیت‌های وجودی‌اش را بالفعل می‌کند. در خوابگاه، یک جوان فقط دانشجو نیست؛ برای مثال، دختران دانشجوی بسیاری را می‌شناسم که در خوابگاه کارهای فنی می‌کنند و اگر چاه روشویی بگیرد یا یک وسیله برقی خراب می‌شود، خودشان آن را درست می‌کنند. همچنین پسران دانشجو، آشپزی را حداقل در حد ابتدایی یاد گرفته و مسؤولیت نظافت اتاق خود را برعهده می‌گیرند.
       فقط یک جوانِ دانشجو نیستید. اگر دخترید، گاهی با آشپزی و نظافت و مراقبت از بقیه، مادری می‌کنید. همچنین گاهی با شنیدنِ درد دل هم اتاقی‌ها و آرام کردنشان، خواهری می‌کنید و گاهی هم با انجامِ خریدهای روزانه اتاق، حتی برادری می‌کنید! خلاصه اگر عاقل باشید، زندگی در خوابگاه، دوره فشرده‌ای است برای یادگیریِ مدیریت تمام ابعاد زندگی و پختگی و کسب تجربه‌های رنگارنگ؛ پس قدر بدانید؛ البته دقت کنید که در ازای کسب بعضی از تجربه‌ها، چه چیزهایی را از دست می‌دهید.
    دانشگاهی به نام خوابگاه
    شاید برخی از درس‌های دانشگاه، بعد از چند سال فراموشتان شود، اما در خوابگاه، می‌توان مهارت‌های بسیاری را یاد گرفت  که در آینده، برایتان بسیار مفید خواهند بود؛ برای مثال، حتی هم اتاقی شدن با صمیمی‌ترین دوست، با تعارض و اختلاف نظر همراه است.
    در خوابگاه می‌توان مذاکره کردن و شیوه بده و بستان و امتیاز دهی و امتیاز گیری را فرا گرفت؛ اینکه هر فردی لازم است گاه  از مواضعش عقب برود؛ زیرا در زندگی زیر یک سقف (در هر نوعی)، تنها دو مدل نتیجه وجود دارد: برد- برد یا باخت- باخت؛ یا هر دو راضی هستند و از بودن در کنار هم خشنود، و یا هر دو ناراضی و دلگیر. همچنین یک خوابگاهی می‌تواند در عنفوان جوانی، تصمیم‌گیری و مدیریت بحران را یاد بگیرد. 
    ادامه...
  • دانشگاه‌های اول دنیا در هر رشته دانشگاهی مشخص شدند

    تحلیل و بررسی رتبه‌بندی موضوعی GRAS 2019 که توسط مشاوران نظام رتبه‌بندی شانگهای انجام شده است، به تازگی رتبه‌بندی جدیدی از دانشگاه‌ها را منتشر کرد.

    به گزارش ایسنا و به نقل از یودبلیونیوز، در این رتبه‌بندی که از سال ۲۰۰۹ تاکنون منتشر می‌شود، دانشگاه‌ها در ۵۴ رشته رتبه‌بندی شده‌اند.

     در مجموع بیش از ۴ هزار دانشگاه رتبه‌بندی شدند که اولین‌های هر رشته منتشر شدند.

    دانشگاه‌های آمریکا برترین جایگاه را کسب کردند و در مجموع در ۳۵ رشته جایگاه نخست را از آن خود کردند.

    دانشگاه‌های چین در ۱۱ رشته اول شدند.

    بهترین عملکرد دانشگاهی هم مخصوص دانشگاه هاروارد است که ۱۴ رتبه نخست را از آن خود کرد.

    دانشگاه “ام‌آی‌تی” در پنج موضوع اول شد که چهار مورد از آنها مربوط به رشته‌های مهندسی هستند.

    دانشگاه‌های دیگری که توانستند در بیش از یک رشته اول شوند، شامل دانشگاه‌های پنسیلوانیا، کلرادو بولدر از آمریکا و دانشگاه صنعتی نانیانگ در سنگاپور هستند.

    برترین دانشگاه‌های جهان در ۵۴ رشته تحصیلی در سراسر دنیا به ترتیب زیر است:

    علوم طبیعی

    ریاضی: دانشگاه پرینستون(آمریکا)

    فیزیک: دانشگاه “ام‌آی‌تی”(آمریکا)

    شیمی: دانشگاه کالیفرنیا،برکلی (آمریکا)

    علوم زمین: دانشگاه کلروادو بولدر(آمریکا)

    جغرافیا: دانشگاه آکسفورد (انگلیس)

    بوم‌شناسی: دانشگاه مون‌پولیه (فرانسه)

    اقیانوس‌شناسی: دانشگاه واشنگتن (آمریکا)

    علوم جوی: دانشگاه کلروادو بولدر (آمریکا)

    مهندسی

    مهندسی مکانیک: دانشگاه کمبریج (انگلیس)

    مهندسی برق: دانشگاه “ام‌آی‌تی” (آمریکا)

    اتوماسیون و کنترل: دانشگاه ایلی‌نوی در اِربانا-شمپین (آمریکا)

    مهندسی مخابرات: دانشگاه چینهوا (چین)

    علوم ابزار و فناوری: موسسه فناوری هاربین (چین)

    مهندسی زیست پزشکی: دانشگاه هاروارد(آمریکا)

    مهندسی کامپیوتر: دانشگاه ام‌آی‌تی (آمریکا)

    مهندسی عمران: دانشگاه تانگجی (چین)

    مهندسی شیمی: دانشگاه ام‌آی‌تی (آمریکا)

    علوم و مهندسی مواد: دانشگاه ام‌آی‌تی (آمریکا)

    علوم و مهندسی فناوری نانو: دانشگاه صنعتی نانیانگ (سنگاپور)

    علوم و مهندسی انرژی: دانشگاه صنعتی نانیانگ (سنگاپور)

    علوم و مهندسی محیط زیست: دانشگاه استنفورد (آمریکا)

    منابع آب: دانشگاه آریزونا (آمریکا)

    مهندسی علوم فناوری غذا: دانشگاه جایگنان (چین)

    زیست‌فناوری: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    مهندسی هوافضا: دانشگاه بیهانگ (چین)

    مهندسی علوم دریایی: دانشگاه شانگهای جایوتانگ (چین)

    علوم و فناوری حمل و نقل: دانشگاه پکن (چین)

    سنجش از راه دور: دانشگاه ووهان (چین)

    مهندسی معدن: دانشگاه مرکزی جنوبی (چین)

    مهندسی متالوژی: دانشگاه پکن (چین)

    علوم زیستی

    بیولوژی: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    علوم بیولوژی انسانی: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    علوم کشاورزی: دانشگاه واخِنینگِن (هلند)

    علوم دامپزشکی: دانشگاه  گِنت (بلژیک)

    علوم پزشکی

    پزشکی بالینی: دانشگاه کالیفرنیا (آمریکا)

    بهداشت عمومی: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    دندانپزشکی و علوم دهان: دانشگاه میشیگان (آمریکا)

    پرستاری: دانشگاه پنسیلوانیا (آمریکا)

    علوم پزشکی: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    داروسازی و علوم دارویی: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    علوم اجتماعی

    اقتصاد: دانشگاه شیکاگو (آمریکا)

    آمار: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    حقوق: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    جامعه‌شناسی: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    علوم سیاسی: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    آموزش: دانشگاه ایالتی میشیگان (آمریکا)

    ارتباطات: دانشگاه آمستردام (هلند)

    روانشناسی: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    مدیریت کسب‌وکار: دانشگاه پنسیلوانیا (آمریکا)

    مدیریت مالی: دانشگاه نیویورک (آمریکا)

    مدیریت: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    مدیریت عمومی: دانشگاه ایندیانا بلومینگتون (آمریکا)

    هتل‌داری و مدیریت گردشگری: دانشگاه پلی‌تکنیک هنگ‌کنگ (چین)

    علوم اطلاعات و کتابخانه: دانشگاه هاروارد (آمریکا)

    ادامه...
  • حضور ۱۳ دانشگاه ایرانی در جمع ۱۰۰۰ دانشگاه برتر دنیا

    سرپرست مرکز همکاری‌های علمی بین المللی پایگاه استنادی علوم جهان اسلام با بیان اینکه ۱۳ دانشگاه ایرانی در جمع ۱۰۰۰ دانشگاه برتر دنیا حضور دارند، گفت: بر اساس رتبه بندی منتشر شده در سال ۲۰۱۹ شانگهای که ۱۰۰۰ دانشگاه برتر جهان را پوشش می‌دهد، دانشگاه هاروارد، استنفورد و دانشگاه کمبریج به ترتیب رتبه اول تا رتبه سوم را به خود اختصاص داده‌اند.

    به گزارش ایسنا، دکتر محمدجواد دهقانی ضمن اعلام این خبر گفت: رتبه­‌بندی شانگهای یکی از معتبرترین رتبه­ بندی های جهانی است که نتایج آن توسط دانشگاه شانگهای ژیائوتنگ منتشر می­شود. رتبه بندی منتشر شده در سال ۲۰۱۹ شانگهای ۱۰۰۰ دانشگاه برتر جهان را پوشش می دهد. در رتبه بندی سال ۲۰۱۹ دانشگاه هاروارد، دانشگاه استنفورد و دانشگاه کمبریج به ترتیب رتبه اول تا رتبه سوم را به خود اختصاص داده اند.

    دهقانی اظهار داشت: شانگهای یکی از سه نظام معتبر رتبه ­بندی در سطح بین المللی است. کیفیت آموزش، کیفیت اعضای هیأت علمی، برونداد پژوهشی و عملکرد سرانه چهار معیار به کار برده شده در نظام رتبه بندی شانگهای است که توسط شش شاخص زیر ارزیابی میشوند.

    منابع گردآوری داده در این رتبه ­بندی شامل وب سایت­های جوایز نوبل، مدال فیلدز، پایگاه­ های اطلاعاتی و اطلاعات آماری دولتی است. اطلاعات پژوهشی دانشگاه ها نیز از پایگاه استنادی ISI استخراج میشود.

    در جدول زیر وضعیت تعداد دانشگاه‌های قاره های مختلف به تفکیک مشخص شده است.

    ایران با ۱۳ دانشگاه مقام اول رتبه بندی شانگهای

    در رتبه بندی جهانی شانگهای سال ۲۰۱۹ ، ایران با ۱۳ دانشگاه، ترکیه با ۱۲ دانشگاه،  مالزی  و مصر با ۵ دانشگاه، عربستان و پاکستان با ۴ دانشگاه، تونس ، لبنان، امارات متحده عربی، عمان و نیجریه  با یک دانشگاه در جمع هزار دانشگاه برتر دنیا حضور داشتند.

    وضعیت دانشگاه های ایران در رتبه بندی شانگهای

    به گزارش روابط عمومی مرکز همکاری های علمی بین المللی پایگاه استنادی علوم جهان اسلام ، سرپرست ISC در ادامه با بیان اینکه در رتبه بندی جهانی سال ۲۰۱۹ شانگهای ۱۳ دانشگاه از ایران حضور یافتند، گفت: در رتبه بندی سال ۲۰۱۹ دانشگاه تهران مشابه رتبه بندی سال ۲۰۱۸ توانست با کسب رتبه در بازه ۴۰۰-۳۰۱ در جمع ۴۰۰ دانشگاه برتر دنیا قرار گیرد و رتبه اول دانشگاه های ایران را از آن خود کند. دانشگاه های صنعتی شریف و علوم پزشکی تهران با ارتقا رتبه نسبت به سال قبل، توانستند جایگاهی در بازه ۵۰۰-۴۰۱ در سال ۲۰۱۹ را کسب نماید و مشترکا رتبه های دوم و سوم ایران را از آن خود کنند. دانشگاه­های امیر کبیر و تربیت مدرس نیز در بازه ۶۰۰- ۵۰۱ گرفته اند و رتبه های چهارم و پنجم ایران را از آن خود کرده اند.

    دانشگاه فردوسی مشهد با بازه رتبه ای ۶۰۱-۷۰۰ رتبه ۶ و دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با بازه رتبه ای ۸۰۰-۷۰۱ رتبه ۷ ایران دارد.

    دانشگاه های صنعتی نوشیروانی بابل، علم و صنعت ایران و دانشگاه صنعتی اصفهان در بازه ۹۰۰-۸۰۱ قرار دارند و رتبه ۸-۱۰ ایران را از آن خود کرده اند.

    دانشگاه شهید بهشتی که برای اولین بار در این رتبه بندی حضور دارد به همراه دانشگاه شیراز و دانشگاه تبریز در بازه ۱۰۰۰-۹۰۱ و رتبه ۱۱-۱۳ کشور قرار دارند.

    ادامه...